بين غم ها تنها ناجي ام باش

                                                                     پر پرواز من دیريست بسته

                                                                                               تو بگشا و در آزادي ام باش

             اسير موج هاي تند خشم

                                      تو آرام دل دريايي ام باش

                                                                      دل خسته خريداري ندارد

                                                                                                تو خواهان صفاي ذاتي ام باش

           در اين آشفته بازار محبت

                                      تو تنها شاهد ارزاني هم باش

وقتی دیدم

آرامش برکه را در سکوت مهتاب ،

هم آوایی زمین را با زمزمه ی آفتاب ،

نوازش علفزار را با دست های مهربان باد ،

رستن جوانه ای نازک و نرمین را از دل خاک ،

تازه دریافتم عمق تهی بودن واژه هایم را از احساس .

روزگاري در گوشه اي از دفترم نوشته بودم......

                           تنهائي را دوست دارم چون بي وفا نيست.....

                                      تنهائي را دوست دارم چون تجربه اش کرده ام

                                          تنهائي رادوست دارم چون عشق دروغين درآن نيست

                                                                  تنهائي را دوست دارم چون خدا هم تنهاست

 تنهائي را دوست دارم چون در خلوت وتنهائيم در انتظار خواهم گريست وهيچ کس اشکهايم را نميبيند

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و

به جاش یه زخم همیشگی به قلبت هدیه داد .. زل بزنی .. . و

به جای اینکه لبریز کینه و نفرت باشی.. حس کنی که هنوزم دوستش داری

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آواره غرورش همه ی وجودت له شده

چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پیشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه

اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوستش داری ..

چقدر سخته که گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و

 اون وقت اروم زیر لب بگی گل من باغچه ی نو مبارک